بی رحم باش

به جهنم. کی به فکر منه توی این خراب شده؟ هیچکس.

به جهنم. کی به فکر منه توی این خراب شده؟ هیچکس.

خسته شدم بس که حرص و جوش خوردم. از الان فقط به خودم و منفعت خودم فکر می کنم. فقط خودم و ميزارم توی اولویت و به یه مشت ابله که خواهرام باشن، اهمیت نمیدم.

زندگی، خودم، بدون، میشه، روزه

مادرم مرد، شدم بی پشت و پناه. لعنت به زندگی که تنها دارایی آدم و ازش می گیره و حتی بهش فرصت نمیده به مهم ترین آدم زندگی اش بگه که چقدر دوستش داره.

باید بشم مثل یه ربات، بدون قلب، بدون وجدان، بدون احساس.

توی این خونه، از همه بیشتر آسیب دیدم و شکنجه شدم. اما کسی به دادم نرسید. فقط فکر می کنن اگه به شکمم برسن، هنر کردن.

همین خواهر احمق بی شعورم که بی دلیل قهر کرد، بارها بهش گفتم بریم شمال اما برادر مریضم و بهانه کرد و نیومد؛ اما پارسال ده روز رفت کربلا. شمال سه چهار روزه رو نمی تونست بیاد اما کربلای ده روزه رو می تونست بره.

رفت که مثلا شفای برادرش و بگیره. با اطمینان هم می گفت تا محرم سال دیگه که میشه امسال، حتما شفاش و می گیره. ذکی، چی شد پس؟ ماه صفر هم که داره تموم میشه؟

کاش به جای اون اعتقادات پوچ مذهبی اش، خدا یه عقلی بهش می داد که اخلاق و رعایت کنه نه اینکه صبح تا شب نماز و قرآن و ذکر و طوطی وار بزنه به کمرش و ادعا هم داشته باشه. دقیقا عین همون باباشه. هم عین اون سگه، هم عین اون مذهبی نماست.

حالم و بهم می زنن. خیلی...

سوالات متداول